Een familieaangelegenheid: het verhaal achter Kentucky Horsewear
Als je dit leest, is de kans groot dat je week niet echt op maandag begint. Je week begint wanneer je weer eens op de stallen bent. Je agenda draait om voermomenten, een afspraak bij de hoefsmid, een wedstrijd op drie uur rijden waarvoor je voor zonsopgang moet vertrekken. Je weet al dat deze sport niet iets is wat je gewoon doet. Het is iets waarin je leeft. Dat is precies waar ons verhaal ook begint. Daarom hebben we jullie nooit als klanten gezien, maar meer als familie.
Hoe Thomas begon
Thomas Tuytens kan zich zijn eerste kennismaking met een paard niet echt herinneren; zo jong was hij. Zijn vader, grootvader en oom gingen samen paardrijden, niets competitiefs, gewoon een familie waar toevallig paarden deel van uitmaakten. Toen hij vijf of zes was, reed hij al in een kleine manege in Lessines, en toen ontstond er iets in hem. Dat is nooit echt gedoofd.
Jaren later, toen hij terugkwam van zijn werk in het buitenland en niet goed wist wat hij nu moest doen, deed hij het enige dat bij hem paste: hij ging een maand bij zijn jeugdvriend Raf Kooremans logeren, waar hij stallen uitmestte en op jonge paarden reed, gewoon om weer op adem te komen. Woensdagavonden met kersen en frikandellen aan de tafel van Rafs ouders, een vriendschap die nooit is vervaagd. Ergens in die maand, tussen de stallen en de keukentafel van iemand anders, ontstond een idee. Thomas bleef naar de uitrusting om hem heen kijken en dacht: dit is niet goed genoeg. Tot op de dag van vandaag kan hij dat gevoel nog steeds niet loslaten.
Een jonge Thomas naast zijn grootvader, Albert Tuytens. Naast hun gedeelde liefde voor paarden geloven velen dat Thomas de ondernemersgeest van Albert heeft geërfd: een voortdurende drang om te innoveren, te verbeteren en iets op te bouwen dat blijvend is.
Hoe Claudi begon
Het verhaal van Claudi Weber begint op dezelfde manier, een eindje verderop, in Duitsland. Ze groeide op met pony’s die altijd om haar heen waren, en wist al lang voordat iemand anders dat besefte dat paarden haar hele leven zouden gaan bepalen. Op haar achttiende wachtte ze niet langer af en ging ze aan de slag op een stoeterij. Daar kruiste haar pad dat van Michael Jung, dankzij een band met een bepaalde hengst. Er volgden zeven jaar als zijn groom, met onder meer twee Olympische gouden medailles, en later nog meer jaren bij Lara de Liedekerke-Meier en Taizo Sugitani, helemaal tot aan Rio.
Vraag haar wat ze eigenlijk uit die jaren heeft meegenomen, en het zijn niet de medailles. Het is iets wat een voormalige baas haar ooit vertelde: dat het niet uitmaakt of een paard vijfendertig vlechten in zijn manen heeft, maar alleen dat het paard gelukkig is. Dat is de stille wijsheid die ze meebracht toen ze in 2016 bij Kentucky kwam werken, en het is nog steeds wat haar vandaag de dag leidt als Chief Product Officer: ze test elk product op haar eigen paarden voordat het bij die van jou terechtkomt.
Achter elk Kentucky-product schuilt Claudi’s compromisloze oog voor detail. Als het geen plaats verdient in haar eigen stal, verdient het ook geen plaats in die van jou.
Hetzelfde opbouwen voor hun eigen gezin
Thomas en Claudi ontmoetten elkaar in 2013 in Badminton en bouwden een leven op zoals ze allebei waren opgegroeid: met paarden, niet ondanks de paarden. Tegenwoordig voeden ze hun dochters, Pippa en Lou, op op hun eigen stoeterij, Pladutse, waar de ochtenden vóór schooltijd op stal worden doorgebracht en de weekenden worden bepaald door de paarden in plaats van eromheen te worden ingepast. Dezelfde jeugd die hun eigen ouders hen ooit gaven, wordt simpelweg doorgegeven.
Claudi is meestal al voor zeven uur op stal en zit al in het zadel voordat ze zelfs maar achter haar bureau is gaan zitten. Kentucky komt aan de eettafel ter sprake zoals een schooldag dat in elk ander huis zou doen, want voor dit gezin stond het vanaf het begin nooit echt los van het gezinsleven. Wat ze Pippa en Lou nu geven, is wat zij zelf hebben gekregen: een jeugd waarin de paarden gewoon bij het gezin horen, net als een hond die bij de deur ligt te slapen.
Waarom we hetzelfde verhaal in jou herkennen
Dit is het deel dat voor ons het belangrijkst is. Want als we kijken naar de mensen rondom Kentucky niet alleen onze ambassadeurs, maar iedereen die ooit in één van onze winkels is binnengewandeld, op een show naar een van onze vrachtwagens heeft gezwaaid, of om middernacht een halster heeft besteld omdat het oude het eindelijk begaf dan horen we steeds weer precies hetzelfde verhaal, alleen verteld met een andere stem.
Het zit in de amateurruiter die het hele jaar spaart voor een fatsoenlijk paar rijlaarzen omdat het paard beter verdient, zelfs met een hobbybudget. Het zit in de ouder die om 6 uur ’s ochtends bij de startpoort staat met twee kopjes koffie en een klapstoeltje, zonder ook maar één keer te klagen over het vroege uur. Het zit in de groom die reist met het transporthalter van een jong paard, in het kind dat net voor het eerst het halstertouw in handen heeft gekregen, in de amateur en de Grand Prix-ruiter die om precies dezelfde reden naar precies hetzelfde product grijpen, omdat het moet werken, en omdat het paard op de eerste plaats komt.
We horen het elk weekend van de mensen die we op wedstrijden ontmoeten: iemand heeft je op een zaterdag voor zonsopgang gewekt, een partner heeft een vakantie aangepast vanwege een wedstrijd, een kind is mee gaan lopen naar de manege, net zoals Thomas dat ooit met zijn vader deed, en zoals Pippa en Lou dat nu doen. Verschillende namen, verschillende landen, verschillende niveaus in de sport, maar op de een of andere manier altijd hetzelfde gezin, dat zich heeft aangepast aan hetzelfde paard.
Deze sport zou nooit in zijn eigen hoekje blijven. Hij trekt het hele gezin erbij, generatie na generatie, en bouwt gaandweg stilletjes een gemeenschap op van mensen die elkaar anders nooit zouden hebben ontmoet: vreemden in de opwarmring die uiteindelijk telefoonnummers uitwisselen, een bus vol bekende gezichten die jaar na jaar op dezelfde evenementen opduikt, een winkel die steeds meer als een tweede stal gaat aanvoelen. We hebben Kentucky opgebouwd zoals we dat hebben gedaan, omdat dat is hoe we leven. En als je dit leest, vermoeden we dat je al precies weet wat we bedoelen, want ergens in deze gemeenschap hoor jij er ook bij.